Historycy rzymscy

Pomimo tego, że kariera starożytnego Rzymu była dość krótka, zostało po nim wiele wspomnień. Do dziś podziwiamy takie monumenty jak Koloseum czy Panteon, czytamy nasiąknięta treściami filozoficznymi literaturę od Liwiusza począwszy na Horacym skończywszy oraz posługujemy się językiem łacińskim np. w systematyce botanicznej i zoologicznej.

Jednak tym co zasługuje na największe zainteresowanie ze względu na wnikliwość jest historia, która powstawała w trakcie istnienia tego narodu.

Historię Rzymu znamy dziś dzięki takim ludziom jak Tacyt, Liwiusz, Swetoniusz, Pliniusz, którzy na bieżąco opisywali sytuację w kraju.

Opisując pokrótce poszczególne postacie spośród wyżej wymienionych, na pierwszym miejscu należy wyróżnić Tacyta. Pochodził on z Galii. Na początku swej kariery studiował retorykę u Kwintyliana. Szczęśliwy traf zdarzył mu się, gdy ożenił się z córką konsula Agrykoli, który podbił Brytanię. Dzięki temu stał się osobą wpływową i wszedł do senatu.

Wyższe urzędy jednak przestały go interesować, kiedy stwierdził, że ogranicza się wolność słowa. Chociażby to stwierdzenie oraz obiektywizm w jego pismach świadczą o rzetelnym przekazywaniu informacji. A przecież to ma największe znaczenie w historii.

Jedną z jego pierwszych prac była „De vita et moribus Iulii Agricolae”, odnoszącą się do życia jego teścia i zawierającą wiele wzmianek historycznych. Następnie pisał Tacyt o obcych plemionach w etnografii „Germania”.

Najważniejszymi jego dziełami były „Dzieje”, w których autor opisuje czasy od panowania Dominicjana do Wespazjana oraz „Roczniki” traktujące o rządach Tyberiusza i Nerona. Wszystkie jego dzieła pozbawione były jakiejkolwiek stronniczości.

Za jedno z największych osiągnięć historyczno – literackich Rzymu była „Historia naturalna” Pliniusza Starszego. Dzieło to różni się od innych tym, że opisuje ono wszystkie poznane przez autora zjawiska przyrodnicze oraz zagadnienia z wielu różnych dziedzin. Podobno człowiek ten przestudiował, zanim napisał „Historię..”, około dwóch tysięcy dzieł różnego pochodzenia autorów. Ponadto jego książka była jednym z głównych źródeł wiedzy naukowej aż do czasów oświecenia.

Pliniusz starszy zginął podczas erupcji Wezuwiusza i nie wiadomo, czy stało się to w wyniku uduszenia pyłem czy też w wyniku starości (miał wówczas pięćdziesiąt sześć lat).

Historia spisywana z oczu władcy znajduje się w księgach „O wojnie domowej” i „O wojnie galijskiej” Juliusza Cezara. Jest to o tyle kontrowersyjne, że możliwe są interpretacje tych dzieł jako stronniczych i mających na celu oszukanie społeczeństwa tudzież zatuszowanie skomplikowanych i nie zawsze zgodnych z etyką spraw władców (niczym Książę u Machiavellego) lub jako uświadamiających swoim obywatelom problemy wewnętrzne państwa, odezwę zatroskanego, dobrego rządcy.

Urodzony w dostatku Tytus Liwiusz, jako młodzieniec studiował filozofię i retorykę w Rzymie. Na studiach rozpoczął pisanie swojego wielkiego dzieła, które miało opisywać historię Rzymu od czasu jego powstania.”142 księgi dziejów od założenia Miasta” przetrwało do dziś niestety w kawałkach.

Za czasów Oktawiana Augusta panowało rozpasanie obywateli oraz zamiłowanie do luksusu. Liwiusz, poprzez literaturę pragnął przypomnieć i nawrócić naród w kierunku dawnych, surowych rzymskich obyczajów przedstawiając je i przykładowych bohaterów stosujących się do tych zasad w jak najlepszym świetle.

Na koniec warto wspomnieć o kontrowersyjnym Salustiuszu. Był on członkiem rodziny apolitycznej, który jako pierwszy wszedł na salony zarządców. Jego historia opiera się na życiu szlacheckim za panowania Cezara. A ówczesna szlachta prowadziła hulaszczy tryb życia.

Samemu stając się jednym z takich ludzi, po śmierci Juliusza opamiętuje się i analizuje system władzy. W swoich dziełach najczęściej nawiązuje do zepsucia stanu szlacheckiego.

Najważniejsze z nich to „Spisek Katyliny”, „Wojna z Iughurtą” oraz „Historia”.

Historia Rzymu bardzo obszerna jeśli chodzi o pozostawione przez ówczesnych twórców dzieła. Historykami można równie dobrze nazwać pisarzy, poetów, gdyż także ich dzieła stanowią cenny surowiec do badań nad przeszłością. Chociażby twórczość Horacego oglądana pod kątem skłonności i opisów elementów rzeczywistości świadczyć może o warunkach w kraju, relacjach międzyludzkich za czasów panowania określonego władcy.

Literatura

Józef Wolski, "Historia powszechna. Starożytność", Warszawa PWN, wyd. III, 1979

Powieść R. Gravesa "Ja, Klaudiusz" Cesarstwo Rzymskie w czasach Klaudiusza

Historia

Historia Rzymu

Republika

Republika Rzymska

Imperium

Imperium Rzymskie

Mitologia

Mitologia rzymska

Bogowie

Bogowie Rzymscy

Legendy

Remus i Romulus

Religia

Chrześcijaństwo

Prawo

Prawo rzymskie

Architektura

Architektura

Budowle

Koloseum

Pompeje

Pompeje

Cezar

Juliusz Cezar

Cezar

Śmierć Cezara

Antoniusz

Marek Antoniusz

Kartagina

Wojny z Kartaginą

Galia

Wojny w Galii

Ludzie

Społeczeństwo

Życie

Życie codzienne

Historycy

Historycy

Drogi

Transport i drogi

Pieniądze

Monety Rzymskie

Wycieczka

Wirtualna wycieczka

Życie

Sztuka Rzymian

Szekspir

"Juliusz Cezar"