„Juliusz Cezar” Williama Szekspira

William Szekspir w swojej twórczości opierał się nie tylko na dziejach Anglii, ale sięgał również w głąb historii innych narodów. Fascynacja wielkimi wodzami sprawiła, że postanowił również skomponować i przenieść na scenę życiorys wielkiego, rzymskiego wodza – Juliusza Cezara.

Szekspir przez całe swoje życie próbował zgłębić tajniki ludzkiego umysłu i duszy, które wyzwalały w człowieku potrzebę dominacji i władzy nad innymi ludźmi.

Zarówno z perspektywy historycznej, jak i własnych obserwacji wysnuwał wnioski. Pisząc dramat oparty na losach Juliusza Cezara, dogłębnie zbadał historyczne losy swojego bohatera, pragnąc, aby jego historia była jak najbliższa prawdziwym wydarzeniom.

Jak przystało na genialnego pisarza i poetę, z wielką wprawą i niezwykłym przekonaniem, prowadzi czytelnika przez starożytny, rzymski świat, gdzie dominuje zakłamanie, obłuda i chęć przejęcia władzy za wszelką cenę.

Szekspir stara się pokazać Juliusza Cezara nie tylko jako wielkiego wodza i bohatera, za którym szły tłumy ludzi i wojsko, ale także jako człowieka ogarniętego żądzą władzy, która powoduje, że w konsekwencji zostaje sam, mimo tego, że otoczony jest spora grupą ludzi, tak zwanych „sprzyjających jego poczynaniom” i „fałszywych przyjaciół”.

Szekspir stara się pokazać Cezara nie tylko jako bezwzględnego wodza, ale również jako człowieka, który musi zmagać się z własnymi słabościami, pokonywać trudności, które pojawiają się w życiu każdego człowieka, aby w końcu osiągnąć swój cel.

Problem władzy w dramatach Szekspira

Podobnie jak w innych szekspirowskich dramatach, także i w „Juliuszu Cezarze” ukazany jest problem władzy, która doprowadza do śmierci. Władzy, która staje się tak ważna, że człowiek, który ją posiada zapomina o wszystkim innym. Władzy, która gubi, a nie daje radość i szczęście.

To właśnie obsesyjna chęć posiadania władzy i niepodzielnego panowania doprowadza w efekcie do śmierci głównego bohatera, spowodowanej spiskiem, przygotowanym przez ludzi z najbliższego otoczenia - ludzi, których obdarował mianem swoich przyjaciół.

Wielkość dramatu Szekspira

Szekspir złamał konwencjonalność dramatu i stał się wzorem godnym naśladowania. Pokazał, że prawdziwe dramaty zdarzają się przede wszystkim w życiu i że mogą one służyć za kanwę dobrej sztuki. Udowodnił, że do tego celu doskonale nadaje się nie tyko otaczająca rzeczywistość, ale również zdarzenia z przeszłości, bowiem one również kryją w sobie ludzi, którzy będąc wielkim i wybitnymi postaciami swojej epoki, oglądani są tyko przez pryzmat dokonań historycznych.

Szekspir starał się nie tylko przedstawić historie i życia, ale także dotrzeć do motywów, którymi kierowali się w swoim życiu, a które niejednokrotnie dawały szerszy obraz. W dramacie "Juliusz Cezar" udowodnił, że tak naprawdę Cezar nie liczył się jako człowiek, tylko jako wybitny dyplomata, a kiedy zaczął zawadzać innym, został usunięty w najbardziej okrutny, ale jednocześnie jedyny sposób, który pozwalał innym, wybitnym wodzom rzymskim starać się o przejęcie władzy.

Zobacz także:
Starożytna Grecja
Starożytny Egipt